KURALLARDAN SAKINILMAZ, YANLIŞLARDAN SAKINILIR

İnsan, yasaklardan hoşlanmaz. Hatta aklında yokken onu tahrik eder öyle değil mi?

Yasakları çiğnemek ona haz verir. Peki neden? Niyeti uyumsuz olmak mı? Hayır. Niyeti, yasağın onda meydana getirdiği açlık acısından kurtulmak… Kendi koyduğu kurallar olsa bile…

“Bugün yine koltuğa yapıştım… Sosyal medyada yarım saatten fazla durmayacaktım ama ‘Azıcık daha keşfette gezineyim, 1 dakikacık daha’ derken 2 saat geçmiş.”

Tanıdık geliyor mu?

İnsan, “Yasak çiğnedim.” demez; “Nefsi köreltmek” diyor.

“Kuralın dışına çıktım.” demiyor, “Bunu hak ediyorum.” “Kimseye zarar vermiyorum ki.” diyor.

İnsanın meyli kendi için güzelleme yapmak üzerine. Kınanmak istemez, doğru ve güzel görünmek ister. Bu yüzden de “Yanlış yapıyorum” demez; “Herkes yapıyor” der, “Benim özgür iradem var” der, “Şu ünlü de öyle yapıyor” der. Çünkü yanlışı isterken güzel kelimelerle yanlışı süslemeyi öğrenir.

Modern (!) zamanın sorunları bunlar. Sosyal medyanın süslü, vicdanı rahatlatan kelimeleri…

Babası söylese bir sayfa okumaz, bir fenomen söylese bir kitabı bir gecede bitirir. Neden? Çünkü popüler bir akımsa, onu havalı ve farklı gösterecekse yaşlı babaannesini bile kullanır.

Çünkü artık insanoğlunun ebeveyni sosyal medya olmuştur. Kural dediğinde “Kime göre neye göre?” gibi duygusal reaksiyonlarla karşılaşıyoruz… Bir karar alıp hedef belirlediğimizde bile kendimize ihanet ediyoruz… İnsanın dostu da düşmanı da aynadaki kişi oluyor.

“Bu ay temel ihtiyaçlarım dışında harcama yapmayacaktım ama ‘Efsane indirimler’i unutmuşum. Büyük indirimler kaçırılmaz ki!”

Hiçbirimiz “İhtiyaç dışı satın alıyorum, stokluyorum, israf ediyorum” demiyoruz “Efsane indirim zamanı” diyoruz.

Artık mesele içerik değil; biçim… Süslü kelimeler…

“Bağımlılık değil; rahatlama”

“Gösteriş değil; kendini ifade etme”

“Yanlış değil; yeni bir bakış açısı” diyoruz.

Kelimeler değişince algılar değişiyor; algılar değişince de hisler değişiyor.

Vicdan rahatlıyor, bozuk sistem tıkır tıkır çalışıyor.

Biçim güzel ama içi boşalıyor…

Gerçeğe ulaşmak zor değildi; insan zorlaştırdı… İlgilenmedi gerçekle… Çıkarlarıyla ilgilendi çünkü… Ona hoş görünenle ilgilendi. Hoş değilse de hoş gösterdi.

Bizi rahatsız eden gerçekleri tek tek eleyerek bağımlılığa geliyoruz…

Allıyoruz pulluyoruz; bize iyi gelecek kuralları deliyoruz.

Öyle yapmazsak nasıl rahatlarız?

Henüz yanlışı yapmadan içimizde bizi yargılayan sistemi nasıl susturabiliriz?

Kimse bir günde yanlışın ortasında uyanmıyor.

İnsan önce basite alıyor ve yaklaşıyor. Şöyle bir bakıyor tekrar tekrar; sonra yapıyor. Rahatsız olunca güzelleme yapıyor, mantık üretiyor.

Niyeti de değişince “Normal” demeye başlıyor.

En sonunda da savunuyor…

Yani “Bir kereden” çok şey oluyor.

“Sadece bakıyorum”

“Sadece takılıyorum”

“Sadece biraz eğleniyorum; benim de hakkım…”

İnsan, çitin kenarından bakarsa çiti atlamadan duramaz.

Sorun çite girmek değil; çite yaklaşmak.

Çite yaklaşmayı basit görmek…

Masumlaştırmak…

Ve normalleştirmek…

“Herkes yapıyor.”

Ya genellediğin insanlar yanlış yapıyorsa…

Kuralı ihlal ettiğine değecek mi?

İnsan, yanlış bir düzenin içinde yanlışı normalleştirmeye meyillidir.

Bilinçli ve net bir insan olmazsa kendi de girdaba kapılabilir.

Zamanla vicdanı körelse de girdabın sonunda kaybedecektir…

Kaybının ne kadar olacağı hayatın içinde yaptığı doğrulara bağlıdır…

O da risklidir. Çünkü yanlış yanlışı doğurur…

Peki bilinçli olmak için sorumuz ne olmalı?

“Ben ne yapıyorum?” değil; “Neye yaklaşıyorum?”