Gücünü Yeniden Keşfet

Zeynep, yağmurdan kalan birikintilerinin arasından ilerleyerek hastanenin otoparkına aracını park etti. Yapraklarını dökmüş ıhlamur ağaçları, gri havaya eşlik ediyordu. Soğuk hava, direksiyonun içine işlemişti; öyle ki elleri soğuktan direksiyona yapışmış gibiydi. Yeni yıla ailesinin sağlık meselelerini yoluna koymuş olarak girmek istiyordu.

O gün, kızı Ela için çalıştığı hastanenin polikliniğinden randevu almıştı. Son zamanlarda Ela’nın duruşunda belirgin bir bozulma fark ediyordu. Akşamları sırt ağrısıyla gelip masaj istemesi artık rutine binmişti. Muayene sırasında doktor, Ela’nın sırtındaki eğrilikten bahsederken zorlu bir süreçten geçeceklerini anlattı. Ardından ek hastalıkları ve düzenli ilaç kullanımı olup olmadığını sordu. Zeynep, doktora Ela’nın dikkat dağınıklığı nedeniyle kullandığı ilaçlardan söz etti.

Doktor, tedavi için üç ay boyunca düzenli egzersiz yapılması gerektiğinden bahsediyordu.

Ela, hafifçe kaşlarını çatarak fısıldadı:
“Egzersiz yerine başka bir şey yapsam? Mesela ilaç kullansam geçmez mi?”

Zeynep, kızının sesindeki memnuniyetsizliği fark etmişti;
“Başka ne önerirsiniz?” diye sordu doktora.

Doktor, Ela’nın sonuca kısa sürede varmak istediğini anlamışçasına devam etti konuşmaya:
“İnsan hedefe kestirmeden ulaşmak ister ancak bu süreçler emek ister. Konsantrasyon ve bedensel duruş problemi bu süreçlerdendir. Duruş bozukluğu sadece sırtla ilgili değildir; enerji, motivasyon ve hayattan beklenen performansla da ilgilidir.”

Zeynep, konuşmanın bu noktaya geleceğini hiç düşünmemişti. Kızı için elinden geleni yapıyordu. Ayda üç kez psikiyatrına gidiyordu. Ela, sanki hayatın zorlu tarafları hiç yokmuş gibi davranıyordu. Zeynep ne zaman sorumluluktan, çabadan bahsetse, Ela aynı cümleyi kuruyordu:
“Babamın yanına giderim.”

Zeynep nerede hata yapmıştı?  Acaba ne zamandır kızının önceliği, sadece kendi konforu olmuştu?

İnsanın hayatta kolay olanı istemesi gerçekten çözüm olabilir miydi?

Tüm bunları düşünürken babasının bir süre önce yemekte söylediklerini hatırladı.

“İnsan karpuzun sadece göbeğini yemek ister kızım” demişti babası. “Çekirdekleri ayıklamakla uğraşmak istemez. Ela da öyle hayatında da hep en kolay olanı seçiyor. Peki, hayat böyle mi? Karpuz çekirdeksiz olmadığı gibi hayat da hep güllük gülistanlık olamaz.”

Sonra Konya günlerinden bahsetmişti. Etli ekmeğin kenarlarını yiyemeyen oğluna, “Yiyebildiğin kadarını ye ama tamamını dene,” deyişini…
“İnsan en güzel kısmı yedikçe,” demişti babası, “Hayatta da sadece kolay olanı ister. Ama kalan kısımlar ne olacak? İşte insan orada doyumsuzlaşıyor.”

Zeynep, düşünürken bir duruş bozukluğu muayenesinden nerelere gelmişti. Aslında her şey birbirine bağlıydı. Sadece koşturmacada fark edilmiyordu.

Muayene odasından çıkarken Ela’nın koluna girdi. Doktora teşekkür etti. Sonra kızına dönerek sakin bir ses tonuyla konuşmaya başladı:
“Egzersizlerin için sana her gün aynı saatte hatırlatma yapmamı ister misin? Zor olacak biliyorum. Ama üç ay sonra bedeninin ve zihninin nasıl değiştiğini birlikte görürüz ne dersin?”

Ela cevap vermedi ama bu kez itiraz da etmedi.

Zahmetli olana talip olmak zordur, bir süreliğine ….

Zeynep, bunun bir başlangıç olabileceğini düşündü. Hayatta istediği şeylerin sadece keyifli tarafına değil, zor kısmına da razı olmayı öğrenmenin başlangıcı…

Ela ertesi gün okuldan gelir gelmez egzersizlere başlamıştı bile. Annesi odaya girdiğinde çok şaşırdı, ama O fark etmeden çıktı.

Egzersizler sayesinde iki ay gibi bir sürede Ela’nın sabahları kalkması bile değişmişti. Sabah erken saatlere telefonunu kurup uyanıyor, annesi daha odaya gelmeden üzerini giyinmiş oluyordu.

Net olmak, insanın kendisini seçeneksiz bırakması ile mümkündü.

Ela sürecinde çok netti. Peki onda bu netliği sağlayan ne olmuştu? Dedesi doktordan geldikleri akşam sorularıyla onu geleceğe götürmüştü… “Kendini ağrıların dinmiş ve daha enerjik hissederken hayal edebiliyor musun Ela?” demişti dedesi.

Ela o sırada cevap vermemişti ama bu soru aklına düşmüştü. Evet, Ela pek çok kez o dik duruşunun, ağrılarının olmadığı zamanların hayalini kurmuştu. Yaparsa ne olur, yapmazsa ne oluru düşünmek, iyi gelmişti. İnsan aldığı bir kararda net olduğunda tüm oyalayıcılara rağmen yapması gerekeni yapabiliyordu. Yorgun, canı sıkkın olduğunda bile egzersizleri yapmayı ihmal etmedi.

O akşam televizyonda koşu yarışı vardı. Bitiş çizgisine varan yarışçıyı yakın çekimde yansıtmışlardı ekrana. Koşucunun alnında akan teri görünce yüzündeki sıcaklığı hissetmişti.

Muhbir atletle röportaj yaptı: “Birinciliğinizle ilgili ne düşünüyorsunuz? Sizi başarıya ulaştıran şey neydi?”

Atlet: “Zihnimde defalarca kez bitiş çizgisine ulaştım… Bu bilinçle çalıştım. Bunun için sebep oluşturmak, tek seçeneğimdi. Güne erken başladım, her gün ama her gün… Hiçbir günü küçümsemedim.”

Ela izlerken gülümsedi. Daha önce hiç böyle hissetmemişti. On beş dakikasını ayırdığı egzersiz disiplini onu nerelere taşımıştı. “Ne kadar ilginç basiti küçümsememek ve daha iyi olma yolunda kendini seçeneksiz görmek” diye düşündü…