Dağların zirvesinde kalan kar, artık yalnızca uzaktan bakılan bir ayrıntıydı. Günlerdir süren kış, yerini belirsiz bir bahar havasına bırakmış, hayat yeniden hızlanmaya başlamıştı. Tabii karlar erirken açığa çıkan sadece toprak değildi. Ertelenen işler, askıda kalan sorumluluklar birer birer gün yüzüne çıkıyordu. Tıpkı ertelenmiş sınavlar gibi.
Mustafa için bu hafta, yalnızca sınav haftası değildi. Aynı zamanda karar verme, ertelemeyle yüzleşme ve kendi alışkanlıklarını sorgulama haftasıydı. Kar nedeniyle ertelenen sınavlar şimdi üst üste gelmişti. Hepsinin bir hafta içinde yapılması planlanıyordu. Sınav temposu öncesi son pazar günü gelip çatmıştı ama Mustafa’nın zihni hâlâ dağınıktı.
Masasının başına oturuyor, kitapları açıyor fakat dikkati kısa sürede dağılıyordu. Bir yanda ekranlar, diğer yanda dersler… Rahatlıkla sorumluluk arasında gidip geliyordu. Çalışması gerektiğini biliyor ama gerçekten çalışmak istemiyordu. Zihni sürekli küçük kaçışlar arıyordu. Bir atıştırmalık, kısa bir mola, biraz ekran…
Her seferinde “Birazdan başlarım” diyordu kendine. Ama o “birazdan” hiç gelmiyordu.
Annesiyle yaptığı konuşma onu daha da rahatsız etmişti. Çünkü annesi söylediklerinde çok haklıydı. Yazılıların erteleneceği belliydi. Zaman vardı ama Mustafa o zamanı verimli kullanmamıştı. Bu gerçeği kabul etmek yerine, içten içe bahaneler arıyordu.
Tatlı yedi, kitap açtı, uyudu. “Beş dakika” sonra dediği çalışmaya saatler sonra bile başlayamamıştı. Bu oyalanmaca ve atıştırmalıklar uykusunu getirmişti. Uykuya yenilirken on dakika dinlenir kalkarım diye düşünmüştü, ama yine zannettiği gibi olmadı .
Üç saat sonra uyandığında ne yeterince dinlenebilmişti ne de sınava hazırdı. Aksine çalışmak için daha fazla gecikmişti. Yetmezmiş gibi ekranda açık bıraktığı oyunu görünce dayanamamış bir level atlar bırakırım diye bu sefer de oyuna dalmıştı. Oyun, kısa bir kaçış hissi verse de geriye sadece vicdan azabı bırakmıştı.
Akşam olduğunda Mustafa masanın başındaydı ama zihni hâlâ başka yerlerdeydi. Yarın üç sınavı vardı ve hiçbirine gerektiği gibi hazırlanamamıştı. Annesinin “Bu kadar çalışmana rağmen notların neden düşük?” sorusu, onu daha da huzursuz etmişti. Çünkü ortada gerçek bir çalışma yoktu. Mustafa sadece çalışıyormuş gibi yapıyordu
İsteklerimi Hedefe Dönüştürüyor Muyum?
O an fark etti ki aslında sorun derslerin zorluğu değildi. İnsan bazen hedeflerini gerçekten istemez, sadece istemiş gibi görünür. Zıt istekler burada devreye girer. Rahatlık, haz ve erteleme; sorumluluk emek ve disiplinle çatışır. Bu çatışma çözülmedikçe ilerleme mümkün olmaz.
Eğitim yalnızca sınavlara hazırlanmak değildir. Eğitim, dikkatini yönetebilmek, kısa vadeli hazlardan vazgeçebilmek ve uzun vadeli hedefler için emek vermeyi seçebilmektir.
Mustafa hepimiz gibi artık bir karar vermek zorundaydı.
Ya bu döngüyü fark edip sorumluluk alacaktı, ya da ertelemenin bedelini tekrar tekrar ödemeye devam edecekti…
İnsanı yoran çalışmak değil, çalışamamak idi.
Bir insan çalışmaya nasıl istekli olabilirdi? Ders çalışmaktan keyif alan birileri var mıydı gerçekten? Eveeet, vardı tabi… Her zaman dalga geçtikleri ama tüm sataşmalara rağmen disiplinini bozmayan Necati…
Annesi hep soruyordu O’na ; “Oğlum, başka arkadaşların nasıl yapıyor bunu , hiç sordun mu? Başarılı olan nasıl başarılı oluyor ?” Bu sözleri hep duymuştu ancak pek de dikkate almamıştı. Bu saatten sonra da olur muydu acaba, son gece…
Ertesi sabah, Mustafa okula erken gitti. Bir önceki gece Necati’yi aramamıştı, ders notlarına yüzeysel olarak baktı ancak kararlıydı, bu şekilde devam edemeyeceğini anlamıştı.
Necati’nin oturduğu sıraya doğru yaklaştı. Daha önce derslerle ilgili pek de konuşmadığı için nereden başlayacağını da bilmiyordu?
“Nasıl yapıyorsun sen? Sıkılmadan çalışmayı nasıl başarıyorsun?” diye sordu.
Necati şaşırmıştı hiç beklemediği bu sorunun karşısında…
“Neden sıkılayım ki…” dedi. “Çalışmaktan keyif alıyorum, hem benim hedeflerim var, iyi bir meslek sahibi olmak istiyorum. Not ortalamamın yüksek olması lazım bunun için. ”
“Bana da öğretir misin bunu” dedi Mustafa. “Ben şu anki halimden hiç memnun değilim. Çalışmadığımda, kendimi bir şeylerle oyaladığımda daha keyifli bir hayatım olacağını zannediyordum ama öyle olmuyormuş gerçekten. Kafamın bir yerlerinde çalışmam gereken dersler varken, başka şeylerle vakit geçirmek beni daha çok yoruyormuş, onu fark ettim.”
Necati, önceleri kendisiyle hep dalga geçen sınıf arkadaşına baktı, yardım talebine kayıtsız kalmak istemedi.
“Gerçekten istiyor musun Mustafa? Sevdiğin uğraşlardan fedakarlık etmen lazım, yoksa beni uğraştırma…”
“İstiyorum tabi, seni uğraştırmam, söz..”
“İyi o zaman, kararlı olman, bu konuda net olman önemli. Netlik varsa her şey değişecek. Çıkışta konuşalım öyleyse…”
“Konuşalım, netlik her işin başı…” dedi Mustafa gülümseyerek….
“Birazdan Başlarım” için 21 yanıt
-
İnsan net olduğunda uyanması, kalkması, güne başlaması bile fark ediyor, gerçekten ne kadar kıymetli…
-
Ertelemek diye bir davranışsal bir süreç var biz insanların hayatında. düşünce boyutuna ulaşmış ki davranışta karşılık buluyor.
-
-
O 5 dakikalar hiç bitmiyor gerçekten. Ve aslında ne kadar da ıstıraplı. Hani eğleniyorum zannediyor insan ama hiç öyle değil. O yüzden her 5 dakikanı önemini kavrayabilmek için hedefler ve motivasyon önemli.
-
Gerçekten çalışmamak çalışmaktan daha çok yoruyor insanı.
Zihninde yapman gereken bir şey var ve sürekli ertelendiği için yapmak daha da zorlaşıyor. Neyi neden yapmak istediğini bilmek ve net olmak gerçekten süreci kolaylaştırıyor.
-
Hepimizin zaman zaman sorduğu “Niye yerimde sayıyorum? neden ilerleyemiyorum?” sorusunun cevabını, yani ilerlemenin önündeki engeli çok kısa ve öz olarak vermişsiniz, teşekkür ederiz.
“Rahatlık, haz ve erteleme; sorumluluk emek ve disiplinle çatışır. Bu çatışma çözülmedikçe ilerleme mümkün olmaz.”
-
Kısa vadede kaçmak, ertelenmiş görevlerden uzaklaşmak kolay gözükse de, aslında bu tür kaçışlar uzun vadede daha fazla stres ve yorgunluk getirir
-
İnsanın kendini kandırması en kolay yolu;””Birazdan başlarım”
-
Net olduğu yerlerde dik durabiliyor insan. Küçük bir sendelemede yıkılmıyor… Keşke o alanlara da bakabilse insan… ✨
-
Netlik tüm öyküyü değiştiriyor….yeter ki net bir karar olsun…
-
“Rahatlık, haz ve ertelemek; sorumluluk, emek ve disiplinle çatışır” başarı ve başarısızlığın anahtarı
-
İnsanın kendine yaptığı en büyük kötülüklerden biri net olmadığı bir sürecinde içinde olması.
-
Erteleme….çağımızın hastalığı
Ertelemenin neden olduğu, çözümü ve ertelemenin insan psikolojisine nasıl zarar verdiği ne güzel anlatılmış
Kaleminize sağlık
-
Dışarıdan çok çalışıyor gözükmesi ama aslında oyalanıyor olması acı ama çok gerçek bir tespit olmuş… 🌱
-
O yapılacak küçücük iş, bir dağ oluyor insanın gözünde ⛰️
-
Çalışmamanın verdiği rahatsızlık, vicdan azabı, çalışmanın yorgunluğundan çok daha fazla gerçekten. çözüm çok net. hedeflerine ulaşmada çok net olmak… tabii öncesinde hedeflerini çok iyi belirlemek…
-
Ertelemeyi bıraktığında hayat daha kolaylaşıyor. Hemen her şey bitiveriyor. Zor gelmiyor, yormuyor.
Daha sonra diyerek zaman kazandığımızı zannediyoruz fakat tamamen zaman kaybı oluyor. Üstelik stres ve beceremiyorum, yapamıyoruma dönüşüyor, ufacık şeyler.
-
Çevremizde de çok değil mi? Çalışsaydım yapardım ders çalışmadım diyenler. Ama asıl sorun ders çalışacak motive yine bulamamak, başlayamamak. Sürekli ertelemek. Bu farkına varılmaz ise yetişkinlikte de devam ediyor.
Kaleminize sağlık
-
Bazen insan istediği şeyle hedefi karıştırıyor. Mühendis olmak istiyorum ama onun bedellerini ödemek zor geliyor bu yüzden hedef koyamıyorum, belki hedef koymayı bilmiyorum. Her şey istemekle olur ilizyonuna düşüyor insan.
-
Her karar aslında başka isteklerden vazgeçiştir.Ertelemeden bedelleri ödemeyi kabul ettiğimizde hedefimize ulaşmak ne keyifli😊Emeğinize sağlık👏
-
O anlık kaçışlar..her seferinde daha da uzatıyor yolu. Daha stresli ve daha yorucu bir yol.. Oysa isteklerini hedefe dönüştürdüğünde… netliğini koruduğunda başaramayacağin iş yok 🙂
-
İnsanların oturduğu yerden salladığı bir dönemde verilen emeğe saygı duyup onu öne çıkaran insan çok az. Hasetlik almış gitmiş. Bedel ödemeden sadece kendi bir şeyler sahip olmak istiyor, başkasında olsun istemiyor…
Dolayısıyla o azgınlıktan olmak çok kıymetli… Yazınızı beğendim, dikkatim dağılmadan okuyabildim. Emeğinize sağlık…
Bir yanıt yazın